• Julie de Kinderen

De natuurlijke cyclus van ons bestaan.


Zelfs in de storm, zal de bloem bloeien.


Zelfs in de storm, fladdert de vlinder vrolijk rond.

Zelfs in de storm zal de natuur stromen. Want de storm is de natuur, en zo ook de zon.


Het zijn de mensen die een onderscheidt maken. Tussen donker en licht, tussen storm en zon, tussen kwaad en goed.





Maar alles heeft zijn specifieke kwaliteit meegekregen. Zo ook de storm. De kracht die er lekker doorheen raast. Ook die kracht is nodig en hoort bij de natuur.


En zo diep vanbinnen weet je als de storm gaat liggen alles weer is opgefrist. Alles wat oud en verdord was, alles wat ziek was is weggehaald, getransformeerd en tot voeding voor de nieuwe zaadjes die zullen opgroeien en bloeien in de zon.


Wij mensen zijn bang geworden van de natuur. Wij hebben ons verheven en zijn zo ook onszelf kwijtgeraakt.

Het is pas in het buigen, in het knielen tot Moeder Aarde dat je jezelf en je innerlijke bron zal hervinden.

Je zal de storm en zo ook de zon herkennen in jezelf. Je zal dankbaar zijn dat je mag leven. Je zal het leven eren, vieren en je zal spelen.

En als het klaar is en de storm komt voorbij dan zal je loslaten en overgaan in de natuur lijk heid. En zal je dienen als voeding voor de volgende zaadjes, boom, plant, bloem.


En dat is de natuurlijke cyclus van ons bestaan.


Met Liefde, Julie

6 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven