• Julie de Kinderen

Durf jij jezelf laten dragen?

Sinds enkele weken komt Schotland weer in mijn vizier. De Liefde, de Kracht en de Eenheid die ik daar heb ervaren is z'n enorm geschenk! Zeker nu, in deze tijd.


Twee jaar geleden werd ik naar Schotland gebracht! (Ik kon niet anders dan hier gehoor aan te geven.)

- mijn ego had toen liefst op een strand gaan liggen met palmbomen en veel zon!


Maar na 5 weken van telkens meer tekens op mijn pad is het toch Schotland geworden. En vanaf het eerste moment, dat ik me er uiteindelijk aan overgaf, werd ik gedragen!!

Ik gaf me over aan mijn magische innerlijke kind, aan mijn hogere zelf. Zij wist beter dan mijzelf dat ik daar moest zijn! Vanaf dat moment werd mijn lichaam, mijn persoonlijkheid het voertuig en de beschermer van mijn innerlijke kind. Ik zou gehoor geven en volgen op wat mijn intuïtie me zei.


Ik heb een magische reis gehad!





En zo ook kwam ik aan op Iona en Staffa. Twee kleine magische eilanden in Schotland. (Als je meer over die eilanden wil weten kan je dit opzoeken op Google. Zeker de moeite waard!)

Na een helse oversteek op een houten boot met windkracht 6 kwam ik uiteindelijk aan op Staffa. Ik werd naar de top van het eiland, getrokken (helemaal alleen, want de toeristen gingen naar een strand op zoek naar een speciale vogel die daar vaak wordt gespot.) en begon spontaan te huilen. Iets later begon ik te zingen, (Iets wat ik normaal niet doe.) in een taal die ik niet ken.


En ik hoorde (intuïtief) de volgende boodschap:

Welkom terug! Je hebt het overleeft. Diep in al mijn cellen voelde ik onze onsterfelijkheid. (Ik was hier in dit leven nooit eerder geweest.)

Maar ik kende de plek! Liefde overleeft!

We zullen nooit sterven.


Schotland heeft me op vele manieren en lagen thuisgebracht! Er viel zo veel als puzzelstukjes op hun plek.

Diep verbonden met Moeder Aarde, zonder enige moeite te moeten doen! Helder, leeg en ontvangend in mijn hoofd. Zonder enige moeite te hoeven doen.


Wandelingen, ontmoetingen, natuur rituelen, alles ontstond. Telkens precies op de juiste plek en moment.

Het was magisch!


Ik kwam thuis, in mijn hart, in mijn lijf, met mijn ziel. En ik was een, met alles wat is.

Zie jezelf! Durf te zakken. Vertraag. Adem. En ben.

Durf je te laten dragen?

Wow, dat was wel z'n ding. Daar zat altijd wat op! Nee. Dat is onveilig. Dat doe ik zelf wel. (overleven) Maar daar...


Ja, ik deed, ik zakte, huilde, ontspande, huilde nog meer en kwam thuis.

Elk kleinste detail klopt. Het Universum is magisch! En wij zijn dat ook.

Ik wou daar blijven. Ik wou niet naar huis.

Toch kreeg ik te horen: Net daar, net daar is het nodig! Daar is het te doen.

Ga dit leven, midden op het marktplein!


En wat een uitdaging is dat. Eenmaal thuis kost het wel moeite om zo diep geaard en verbonden te blijven. Hier thuis kost het wel moeite om die verbinding helder en zuiver te houden. Hier thuis zit er (nog) zo veel trauma vast in de Aardse lagen. Hier thuis zit er zo veel 'storing en ruis' op de lijn. Hier thuis vraagt het veel meer van mij om in mijn eigen centrum te blijven. En toch weet ik dat ik het kan.


Want wij zijn die Liefde, en die Kracht en die Eenheid! En wij worden gedragen!

En wij zijn hier niet voor niets! Keer op keer.

Op weg naar huis... Met jou en jou en jou!



Met Liefde, Julie

6 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven