• Julie de Kinderen

Ik dans mijn dans en ik bevrijd me van de sluiers van het verleden.

Een tijd geleden kwam er een vrouw met de vraag: Ik ben op zoek naar mijn dharma, Wie ben ik? Wat wil ik? Hoe hou ik het allemaal vol?


Ze is al jaren thuis. Zorgt voor de kinderen en doet de administratie van haar man. Elke dag neemt ze wel even de tijd voor haar passie, Yoga. Daar is ze echt zichzelf.


Ze start met het Systemisch begeleidingstraject waarin we via opstellingenwerk duidelijk gaan ervaren wat haar patronen zijn.


Ze vertelt me dat er herhalende patronen in de vrouwenlijn zitten. Daar waar haar mama en oma ook thuis zijn gebleven voor de kinderen en te zorgen voor de man. Daar waar zij vroeger altijd heeft gezegd, dat doe ik nooit! Dat is ze nu al 11 jaar aan het doen. En ze zit vast.


Na de eerste sessies wordt duidelijk dat we een aantal opstellingen gaan doen. Dit om verder te gaan dan dat wat men al weet. Dat wat je bent gaan geloven. Dat wat je altijd vertelt. Enz. Het verhaal.


In opstellingenwerk laat je het veld: spreken. Je laat jezelf verassen door dat wat je zal ervaren, met andere oren horen, met andere ogen zien. Je zal ontdekken door je lichaam heen waar het werkelijk om gaat.
Opstellingen werk kan ook confronterend zijn, want je zal jezelf ervaren, ipv het verhaal dat je creëert.

Het deel dat het meest blijft hangen is het herhalend patroon van mama en of en hoe dit een rol speelt in haar leven nu. We gaan dus aan het werk in het veld en zo komen we wel wat dingen tegen. De relatie met haar gezin van herkomst en de projecties en patronen hier en nu. Iedereen van vroeger krijgt een rolletje in het hier en nu. Zaken die niet zijn aangekeken en verwerkt zullen steeds in een ander jasje weer terug komen.


In de vrouwenlijn komen we tegen dat ze met haar dochter gewoon zichzelf kan zijn. Dan voelt ze zich vrij en voelt ze zich licht. Dan hoeft ze niets te doen. Dan voelt ze geen oordeel. Dan voelt ze zich niet schuldig.


Wanneer we haar moeder in het veld brengen is die overal aanwezig. Ze is er gewoon. Maar ze heeft geen plek. Ze landt niet en kan haar voeten niet neerzetten. Ze zweeft dus rond. Overal en nergens.

Wanneer we dieper invoelen voelt het als een sluier over deze vrouw heen. De sluier overkoepelt alles. Het voelt als een aanwezigheid die niet echt beklemmend werkt, maar het haalt deze vrouw wel uit balans. Ook zij raakt haar gronding kwijt. Ze heeft meer steun en stabiliteit nodig. En ze ervaart steeds meer en meer druk op haar zonnevlecht. Waar ben ik? Wie ben ik? Waar is mijn plaats?



Hier komen dus de vragen boven die ze zichzelf ook afvraagt. En waarom ze in begeleiding komt.


Hier en nu ervaart ze dus een waas. Ze ziet het niet meer helder. We zien dat het uit onmacht is en met de beste bedoeling. Bescherming biedend, vanuit de vrouwenlijn.

Zo ervaart ze dat zij die sluier ook bij haar dochter legt. Zo ziet ze ook oma de sluier legt over haar moeder heen. En zo zien we de waas in heel de lijn verschijnen.


Als we overal een waas overleggen zijn we beschermd. Dan hoeven we het niet te zien. Dan hoeven we geen verantwoordelijkheid te nemen. Dan zijn we er niet echt. Dan hoef je jezelf niet echt te laten zien!



Maar het maakt ook heel ongelukkig! Ook de rest van de omgeving wordt niet gezien. Er kan geen echte verbinding gemaakt worden. Ze ervaart dat het uit eigen pijn, angst en patronen is dat ze dus de waas ook over haar dochter heen legt. Maar wanneer ze dieper voelt voelt ze ook hoe krachtig haar dochter is, en dat die deze waas helemaal niet nodig heeft. Eigenlijk wijst haar dochter haar de weg. Zij heeft wel (nog) een krachtige ik. Zij durft wel voor zichzelf opkomen en neen zeggen.


Na de opstelling is voelbaar hoe diep die sluiers gaan. En hoe ze zowel liefde als verdriet en boosheid voelt.


Vanuit liefde en onwetendheid worden zaken doorgegeven, levens lang. Tot iemand ze oppakt en werkelijk bekijkt. Dient het ons nog? Zo nee, dan is het tijd om het te transformeren.
Dit doen we met veel liefde, compassie en vergeving naar het veld. Een buiging en een dank jullie wel! Tot hier en niet verder. Ik ga staan voor wie ik werkelijk ben.



Ik dans mijn dans en ik bevrijd me van de sluiers van het verleden. Ik ben een vrij mens.

Ik plant mijn voeten in de Aarde. Want ik weet dat ik welkom ben, precies zoals ik ben.


Vandaaruit, vanuit je eigen ruimte kan je pas ervaren wie jij werkelijk bent.
En zo was deze opstelling weer een laagje van de sluier, die werd opgetild.
Op het pad naar de essentie van wie we werkelijk zijn.


Met Liefde,

Julie


62 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven